Əbu Ömər Həfs ibn Ömər ibn Əbdiləziz ibn Sühban əl-Əzdi əd-Duri əl-Bağdadi (ərəb. الدوري; 767, Bağdad – 861[1] və ya 860, Səmərra, Səlahəddin mühafəzəsi) — qiraət alimi, Kisai ilə Əbu Əmrin iki ravisindən biri.[2] Rəmzi ərəb əlifbasındakı "ط" hərfidir.[3]
| Əd-Duri | |
|---|---|
| ərəb. الدوري | |
| Doğum tarixi | 767 |
| Doğum yeri | |
| Vəfat tarixi | 861[1] (93–94 yaşında) və ya 860 (92–93 yaşında) |
| Vəfat yeri | |
| Elm sahəsi | qiraət |
Hicri 150-ci (767) ildə Bağdadın şərq məhəlləsi olan Durda anadan olmuşdur.
Qiraəti əl-Kisaidən, Süleym ibn İsadan, İsmayıl ibn Cəfər əl-Mədənidən və Yəhya əl-Yezididən öyrənmişdir. O, həmçinin Şöbə ibn Əyyaşdan da bəhrələnmişdir.
Süfyan ibn Uyeynə, Əhməd ibn Hənbəl və başqalarından hədis rəvayət etmişdir. Ondan isə Əbu Hətim ər-Razi, Əbu Züra ər-Razi və başqaları hədis rəvayət etmişlər. Onun rəvayətlərinə "əs-Sünən"də yer verilmişdir.[3]
Əd-Duri hicri 246-cı (860) ildə Səmarrə vəfat etmişdir.
Onun dövrümüzə qədər gəlib çatmış yeganə əsəri "Qiraətün-Nəbi"dir.[2]
- Əs-Susi
- Əbül-Haris
- 1 2 OpenITI corpus. OpenITI.
- 1 2 Altıkulaç, Tayyar. "Duri". TDV İslâm Ansiklopedisi. 1994. 17 fevral 2026 tarixində arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 17 fevral 2026.
- 1 2 Mürsəlov, Mirniyaz. "On qiraət imamı və onların raviləri", BDU İlahiyyat Fakültəsinin Elmi Məcmuəsi (PDF) (az.). 2010.