Şuabul-iman (ərəb. شعب الإيمان) — İslam elmlərində imanın mahiyyətini, tərkib hissələrini və təzahür formalarını izah edən klassik hədis-əqidə əsəridir. Əsərin müəllifi hədis və fiqh alimi Beyhəqidir.[1]
| Şuabul-iman | |
|---|---|
| ərəb. شعب الايمان | |
| Müəllif | Beyhəqi |
| Janr | hədis |
| Orijinalın dili | ərəb dili |
Əsərin adını müəllif müqəddimədə qeyd etməmiş, lakin digər əsərlərində "Şuabul-iman" üçün "əl-Cəmi", "Cəmiul-müsənnəf fi şuabil-iman" kimi adlandırmalarla əsərə eyham vurmuşdur.[2] Əsərin məhz "Şuabul-iman" adlandırılması sonradan baş vermişdir. Belə ki, əsərə edilən ixtisarlarda və bioqrafiya mənbələrində əsər "Şuabul-iman" adlandırılmışdır.
Müəllif əsərini 77 hissəyə (bab) böldüyünü qeyd etmişdir. Bu bölmələr imanın mahiyyəti, Allahı sevmə, ata-anaya hörmət, salamlaşma, təharət, namaz, zəkat, oruc, ixlaslı olmaq, töbvə, yaxşılıq etmək, qiybətdən çəkinmək və s. kimi mövzuları ehtiva edirlər.
"Şuabul-iman"ın bir çox kitabxanalarda əlyazmaları mövcuddur. Əsər nəşrləri Hindistanda (Heydərabad: 1986; Mumbay: 1986) həyata keçirilmiş, həmçinin türk dilinə[3] tərcümə edilmişdir.[4]
- ↑ "كتاب شعب الإيمان - ط الرشد". Əl-Məktəbətü əş-Şamilə. 3 fevral 2026 tarixində arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 3 fevral 2026.
- ↑ Əl-Beyhəqi, Əhməd ibn Hüseyn. Şuabul-iman (ərəb). I. Beyrut. 1990. 19.
- ↑ əl-Qəzvini, Əbül-Qasım. İmanın Şubeleri-Şuabu’l-İmân (Beyhakî) Muhtasarı (türk). Akın, Hanifi tərəfindən tərcümə olunub. İstanbul. 2005.
- ↑ Topaloğlu, Bekir. "Şuabül-İman". TDV İslâm Ansiklopedisi. 2010. 3 fevral 2026 tarixində arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 3 fevral 2026.