Şəbbir Əhməd Osmani (urdu شبیر احمد عثمانی; 11 oktyabr 1887 və ya 1888, Bicnor[d], Britaniya Hindistanı – 13 dekabr 1949, Bahavalpur) — pakistanlı İslam alimi və siyasi fəal.
| Şəbbir Əhməd Osmani | |
|---|---|
| urdu شبیر احمد عثمانی | |
 | |
| Doğum tarixi | 11 oktyabr 1887 və ya 1888 |
| Doğum yeri | |
| Vəfat tarixi | 13 dekabr 1949 (60–62 yaşında) |
| Vəfat yeri | |
| Vətəndaşlığı |
 Pakistan |
| Atası | Fəzlürrəhman Osmani[d] |
| Fəaliyyəti | siyasətçi, müəllim, mufti |
1888-ci ildə[1] Bəcnurda dünyaya gəlmişdir.
Ərəb dili, hədis, təfsir, fiqh, fiqh üsulu, qiraət, kəlam, fəlsəfə, məntiq, məani, bəyan, nəhv, sərf, ədəb və başqa elmləri öyrənmişdir.
1908-ci ildə Darul-Ülum seminariyasını bitirmiş[2] və həmin il də məzun olduğu seminariyada müəllim işləməyə başlamışdır. Bir müddət Dehlidəki Fəthpuri mədrəsəsində də çalışmışdır.
1930-cu ildə Dəbhil Universitetində müəllimlik fəaliyyətinə başlamış və hədis sahəsində "Səhihi-Müslim", təfsir sahəsində isə "Təfsiri-Beydavi" dərslərini tədris etməyi öz üzərinə götürmüşdür. 1933-cü ildə Məhəmməd Ənvər əl-Kəşmirinin vəfatından sonra Buxarinin "əl-Cəmius-Səhih" adlı əsərini tədris etmək vəzifəsini də üzərinə götürmüş və bu vəzifəni 1942-ci ilə qədər davam etdirmişdir.
Universitetdə müəllimliyini davam etdirərkən, 1935-ci ildə Diobənd mədrəsəsində baş müəllim (baş müdərris) kimi də fəaliyyətə başlamışdır. Baş müəllim vəzifəsini 1943-cü ilə qədər davam etdirmişdir. Bir neçə ay da Dəbhil Universitetində çalışmışdır. 1944-cü ildə başlayan xəstəliyi səbəbilə Diobəndə qayıtmışdır.
Sağaldıqdan sonra Dəbhil Universitetinə qayıtmamış və siyasi fəaliyyətə başlamışdır.
Pakistanın müstəqillik mübarizəsində mühüm şəxsiyyətlərdən biri olan Şəbbir Əhməd, xalqın dəstəyini istəyən və xalqın da onu təsdiqlədiyi bir şəxs olmuşdur. Üzərinə götürdüyü böyük məsuliyyətə cavab olaraq, dövlətin banisi Məhəmməd Əli Cinnah müstəqilliyin rəmzi olan dövlət bayrağını ilk dəfə ona qaldırtmışdır.[3]
Pakistan dövlətinin qurulmasından sonra Diobəndin Hindistan ərazisində qalması səbəbilə Kəraçi bölgəsinə köçmüşdür. Allamə Şəbbir Əhməd Osmani 13 dekabr 1949-cu ildə Abbasi Universitetinin açılışı üçün getdiyi Bahavalpur şəhərində vəfat etmiş və Kəraçidə dəfn olunmuşdur.
O, ərəb və urdu dillərində əsərlər qələmə almışdır. Ən mühüm əsəri isə "Fəthül-Mülhim" hesab olunur.[4]
- ↑ Özşenel, Mehmet. Pakistan’da Hadis Çalışmaları (türk). İstanbul: İFAV. 2014. 155.
- ↑ Osmani, Şəbbir Əhməd. Fəthül-Mülhim bi Şərhi-Səhihil-İmam Müslüm (ərəb). I. Dəməşq: Darül-Qaləm. 2006. 7.
- ↑ Osmani, Şəbbir Əhməd. Fəthül-Mülhim bi Şərhi-Səhihil-İmam Müslüm (ərəb). I. Dəməşq: Darül-Qaləm. 2006. 7–8.
- ↑ Yusuf Ziya, Mermertaş. Şebbir Ahmet Osmânî’nin Hayatı, Fethü’l-Mülhim Adlı Eserindeki Şerh Metodu ve Ele Aldığı Temel Konular (türk). 94.